Kunnen mannen en vrouwen zonder elkaar?


Waar gaat het mis? Mannen en vrouwen. Ze lijken niet zonder elkaar te kunnen maar maken elkaar het leven zuur. Constant. Is het niet openlijk dan is het stiekem. En dat stiekem gebeurt dan weer openlijk. Voor ieder te zien. Alsof ze doorzien willen worden om het bespreekbaar te willen maken. Dat laatste gebeurt alleen niet; zodra iemand de taboe's van deze westerse 'beschaving' benoemt, vindt de ander er de kracht in om alles te ontkennen, alles om te draaien; om de aantijging te ontkrachten, te volharden in de reeds ingeslagen weg en zo het eigen, zelf gekozen, gedrag te verdedigen; de ander is gek en doet raar. Niet de dader.

OMDRAAIEN is de sleutel geweest tot succesvol OVERLEVEN. Blame the victim, dus. Dat toont dit gedrag. Het zit er goed in gestampt en diep geworteld. We noemen het zelfs cultuur terwijl het een onmiskenbaar symptoom van onderdrukking is.

Vrouwen zijn prachtig. Lonken er op los en trekken aan. Dat gedrag noemen we aantrekkelijk en verwarren we met schoonheid. Zit er schoonheid in het achtereenvolgens aantrekken en daarna subiet weer afstoten teneinde het eigen sadisme te voeden??

Mannen heten achter te lopen bij vrouwen waar het de toegang tot Het Gevoel betreft. Is dat zo? Of komt die mythe gewoon goed uit? Is het een spel om de macht, waarbij de vrouw suggereert alsof de man "mee mag doen" om hem zo achter zich aan te krijgen - en hem daarvoor vervolgens ongenadig te straffen? Zit daar vernedering in? Zit daar straf in? Zit daar sadistisch leedvermaak in?

Nee, 'tuurlijk niet. Je moet het je vooral niet zo aantrekken. Neem het niet zo serieus. Er zijn verzachtende omstandigheden en die ander kan er ook niets aan doen.
Maar jij, slachtoffer van die subtiele terreur, moet de verstandigste zijn. Jij moet verantwoordelijkheid nemen. Als die ander het niet doet, moet jij dat maar doen.

Is dat dan niet nóg meer terreur? Nog meer van hetzelfde? Nog meer 'blame the victim'?

Het ligt er maar aan wat jouw positie is. Mensen handelen nogal opportunistisch. Eigenbelang regeert en voedt onze stoornis.

Maak een vrouw een compliment en ze toont je bezitsdrang. Gaat het over de jurk dan kan er misschien een glimlach vanaf. Gaat het over haar verschijning, dan loop je kans voor seksist of perverse freak uitgemaakt te worden. Gaat het over haar voeten - waar zij zélf de aandacht mee trekt - dan ben jij een fetisjist.

Het is eigenlijk heel simpel. Mannen zijn fout. En vrouwen het slachtoffer. En dat hebben we nu eenmaal te aanvaarden, want zo is het. Kunnen zij niets aan doen. Kunnen wij ook niets aan doen. Mannen moeten onze lasten maar dragen want zij zijn toch zogenaamd de sterksten?? Nou dan. Dan niet zeuren en hoppa nog een lading er overheen. En vooral niet klagen want dat is zwak. En vooral niet aanstellen want dat privilege ligt nu eenmaal bij 'ons, vrouwen'. En vooral niet je verweren. Want je moet je nooit verdedigen. Je moet gewoon staan en die emmer stront als een man aanvaarden opdat elke vrouw haar zieke kick kan halen in het vernederen van een ander.

Dit... is het wonderschone gedrag dat ik zie tussen man en vrouw anno nu. We noemen het het spel tussen man en vrouw. En lachen erbij. Want het is toch leuk? "Als je meedoet mag jij in mijn buurt zijn."

Vraag je eens af wat dit oplevert. Levert het iets op als je een ander vernedert? Levert negatief, destructief gedrag ooit iets op, eigenlijk?

Of is het een teken van overleven en zijn wij zelf de vicieuze cirkel die dat in stand houdt???

rj
-

bron: https://facebook.com/1583115475131447
tevens op https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2018/07/waar-gaat-het-mis-mannen-en-vrouwen-ze.html
-

life begins at the end of comfort zone - neale donald walsch.jpg

Naschrift | 'Liefde bestaat? Ik geloof van niet. Zoals mensen met elkaar omgaan... zo koud en kil... kan niemand mij wijsmaken dat daar liefde in zit. Wie kent liefde? Wie kan mij het bestaan aantonen? Hoe ziet het er uit, eigenlijk?

Of... ligt het aan de mensheid die zich als Zwart Gat presenteert? Niet te vervullen, nooit genoeg, altijd maar halen, nooit tevreden zijn?

Hoe kunnen we dat ooit corrigeren als het gevoel en dus de liefde verboden is en we tegen ons zelf zijn opgezet?'